Αναζήτηση

Η Δύσκολη Τέχνη του να Δείχνετε Cool χωρίς Επιτήδευση: Θα έπρεπε να μας νοιάζει;

Ενημερώθηκε: 10 Οκτ 2019

Το 1992 o Kurt Cobain είχε ήδη αρχίσει να βασανίζεται από το βάρος της αναγνωρισιμότητας. Προσπάθησε να αλλάξει τον ήχο των Nirvana σε κάτι λιγότερο προσιτό, να αποδείξει ότι δεν είναι εμπορικός, να αποποιηθεί τον ρόλο του rock Μεσσία. Βέβαια, αυτό δεν τον εμπόδισε από το να πάει να παραλάβει το Βραβείο MTV που κέρδισε και να απολαύσει τις κραυγές των αλαλαζόντων κορασίδων που τον επευφημούσαν, φόρεσε όμως στην τελετή μπλουζάκι που προωθούσε ένα δίσκο του Daniel Johnston και έτσι, αντανακλώντας λίγη από την προβολή που κέρδισε προς μια κατεύθυνση που την άξιζε πραγματικά, αισθάνθηκε φαντάζομαι ότι εξιλεώνεται. Απάντησε επίσης σε ένα ερώτημα που βασανίζει πολλούς: Πως μπορείς να δείχνεις cool όταν η προβολή είναι κάτι που θέλεις αλλά δεν θες να το παραδεχθείς; Σίγουρα όχι με την υπερβολή.

Chickn pretty in pink

Την περασμένη Πέμπτη και με αφορμή την Cycladic Late Night το Tumbleweed επισκέφτηκε το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης για το live των Chickn. Όλα τα παραπάνω δεν είχαν σχηματοποιηθεί ακόμα στο μυαλό μου, το μοτίβο δεν είχε εμφανιστεί, αλλά έχοντας ήδη στη διάθεσή μου το, ακυκλοφόρητο ακόμα, τελευταίο album του συγκροτήματος είχα αφιερώσει μεγάλο μέρος της μέρας μου στην ακρόασή του. Η πρώτη μου σκέψη ήταν : «γιατί ρε γαμώτο δεν μπορώ να ανοίξω μια μέρα το κωλοραδιόφωνο στο αμάξι και να ακούσω chickn, δηλαδή αυτή η σούπα που παίζουν στα fm με τι κριτήριο επιλέγεται τέλος πάντων;». (Τελικά μάλλον ακούμε την ποπ που μας αξίζει...) Ενώ κουνούσα ρυθμικά το κεφάλι μου υπό τους ήχους του Bel Esprit ένα σκούντημα (nudge) είχε κάνει την παρουσία του αισθητή στην όλη εμπειρία. Ο δίσκος είναι πολύ καλός, το ίδιο και οι προηγούμενοι, η ενστικτώδης αντίδρασή μου για τους Chickn γενικά είναι όμως κάπως αμήχανη. Τα live τους που είχα παρακολουθήσει (κυρίως σε εμφανίσεις τους ως supporting act για να είμαι δίκαιος) μου αφήνανε πάντα την εικόνα συγκροτήματος που προσπαθεί να είναι cool και πάντα αυτό σαν να με μουδιάζει λιγάκι. Στην συγκεκριμένη εκδήλωση το αίσθημα αυτό δεν άλλαξε, αν και η προσθήκη των πιο νέων, σε σχέση με αρχικό line up, μελών σε κιθάρα (κυρίως, μαζί με συνθεσάϊζερ και φωνητικά) και μπάσο (κυρίως, μαζί με φωνητικά) που εμφανίζονται πιο γήινοι ισορροπεί περισσότερο την κατάσταση.

Το set list μοιράστηκε σχεδόν ισομερώς ανάμεσα στα τρία album του συγκροτήματος. Το γεγονός αυτό έδωσε την ευκαιρία στον προσεκτικό θεατή να παρατηρήσει ότι ενώ τα albums τους είναι αρκετά διαφορετικά, αφού εξελίσσονται από το overproduced, όπως λένε οι ίδιοι, ομώνυμο με το διαμάντι Aleppo στο πιο glam αλλά στρωτό δεύτερο του Am I Cher και τέλος στο πιο σύγχρονο ηχητικά indie pop που θα κυκλοφορήσει σύντομα και θα περιλαμβάνει τα καταπληκτικά Bel Esprit , She’ll Be Apples και το talkinheadsικο Infrared Panda Club.

Η συνακρόασή τους στην ουσία στο πλαίσιο μιας live σύντομης παρουσίασης δεν ξενίζει αφού η λέξη κλειδί που περιγράφει αυτή την αλλαγή στην περίπτωσή τους είναι η «εξέλιξη».

Ο νέος δίσκος τους βρίσκει σε καλή φόρμα. Οι συνθέσεις τους έχουν ενδιαφέρον και η ανάγκη τους για αλλαγή ούτε αυτήν την φορά τους παρέσυρε σε κακοτοπιές. Αυτό το τελευταίο, ότι δηλαδή προσπαθούν να αλλάξουν τον ήχο τους από άλμπουμ σε άλμπουμ και το πετυχαίνουν παραμένοντας σε υψηλό επίπεδο συνθετικά και εκτελεστικά, δεν είναι καθόλου αυτονόητο.

Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν; Κανένα, θα έπρεπε να είναι η απάντηση. Οι Chickn, λένε πολλοί, είναι μια κυρίως live μπάντα. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Οι εμφανίσεις τους έχουν πολύ κόσμο που είναι και εκδηλωτικός και περνάει και ωραία. Είναι όμως, κατά τη γνώμη μου, μια studio μπάντα που της αρέσει να παίζει live. Τα album τους είναι επαγγελματικά, φαίνονται δουλεμένα στις τεχνικές τους λεπτομέρειες και αυτό είναι στα δικά μου αυτιά ωραίο, το είδος της μουσικής που παίζουν το απαιτεί αυτό. Μπορεί στην ζωντανή παρουσίαση της δουλειάς τους η ίδια προσπάθεια και η ίδια προσοχή στη λεπτομέρεια να είναι πολύ κοντά στην επιτήδευση, όχι παικτικά αλλά σε επίπεδο σκηνικής παρουσίας. Προσπαθούν να φανούν cool λίγο παραπάνω και ίσως εμένα με ξενίζει σε ένα βαθμό. Θεωρώ ότι δεν χρειάζεται γιατί πιστεύω πως αδικεί τις συνθέσεις τους αυτός ο αντιπερισπασμός. Θα έπρεπε όμως να με νοιάζει; Θα πω ένα προσεκτικό όχι. Την μουσική τους την ακούω και την απολαμβάνω. Στο live τους ο χρόνος πέρασε νερό και θα είμαι εκεί και στο επόμενο.

Στο τέλος-τέλος, όταν κάποιος ανεβαίνει στη σκηνή δίνει μια παράσταση, υιοθετεί μια persona. Μπορεί η persona αυτή να είναι ένα βασικό εργαλείο για την παρουσίαση της δουλειάς μια μπάντας αλλά δεν είναι η ουσία. Η ουσία είναι πάντα η μουσική. Στην περίπτωση των Chickn, η μουσική είναι η ποπ που θέλουμε και αυτό μετράει.

Τι σχέση έχουν όλα τα παραπάνω με το μπλουζάκι του “Hi, How Are You” θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος αναγνώστης; Καμία μάλλον. Κάποιος πιο προσεκτικός όμως θα σκεφτεί ότι το άρθρο αυτό έχει ως αφορμή το live ενός αρκετά προβεβλημένου συγκροτήματος, για τα δεδομένα της indie ελληνικής σκηνής τουλάχιστον, που είναι και λίγο της μόδας και ξεκινάει με μια έμμεση αναφορά σε έναν underground δίσκο, έστω στο μπλουζάκι που τον προωθούσε, που δεν ήταν ποτέ της μόδας. Προσπαθεί με λίγα λόγια να είναι ένα cool άρθρο χωρίς να φανεί ότι προσπαθεί πολύ. Είπαμε είναι δύσκολη τέχνη…





©2018 by tumbleweed