Η μοναξιά του Έλληνα μπλιμπλικά.

Για το live ΗΧΟΤΟΠΙΑ με ATHENS COMPUTER UNDERGROUND δε θα γράφαμε κάτι. Είναι δύσκολο και χρειάζεται μακροσκελή περιγραφή για να αποτυπώσεις την ιδιαιτερότητα τέτοιου show, αυτό όμως δεν φαίνεται να προβλημάτισε έναν επαγγελματία κριτικογράφο να αναλύσει την συναυλία και να μοιραστεί μαζί μας ανατριχιαστικές λεπτομέρειες όπως αυτή τις κατάλαβε.

https://rockinathens.gr/%ce%b7%cf%87%ce%bf%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%af%ce%b1-athens-computer-underground-temple-16-11-19/

Αρχικά να πούμε εδώ ότι ο γνώριμος από τους regressverbot Παντελής Θεοδωρίδης αυτή την στιγμή καταπιάνεται με ένα σόλο project ονόματι Athens Computer Underground. Χαρακτηριστικό αυτής της προσπάθειας είναι ότι όλα ηχογραφούνται ζωντανά σε “one take” και παίζονται και επί σκηνής ζωντανά. Λίγοι άνθρωποι γενικά είναι τόσο “αυτιστικοί” με τα live electronics ώστε να φέρουν εις πέρας μία τόσο απαιτητική performance με μηδενικά playback στοιχεία. Ο καλλιτέχνης μοιάζει με χταπόδι και παρακαλάει τον θεό να του είχε χαρίσει μερικά χέρια/πλοκάμια ακόμα για να πετύχει το γνωστό “σκάσιμο” ή αλλαγή συγχρονίζοντας 5 και πλέον μηχανήματα.

Αυτό που παρακολουθήσαμε το Σάββατο ήταν ένας μαέστρος των μηχανών να συντονίζει με απόλυτη ακρίβεια για μία ώρα 2 tb-303 (κλώνους, δεν είναι εκατομμυριούχος ακόμα), akai mpc, tr-8 drum machine, SH-101,jv 1080,jv 1010 συν τα όποια εφέ (ή αλλιώς απλά “οι κονσόλες” κατά την κριτική ) και όμως ούτε ένα laptop!!! Δηλαδή, αυτό το συγκρότημα του ενός ανθρώπου, είχε υπό την εποπτεία του το ρυθμικό μέρος, το μπάσο, τα leads με την μορφή acid sequences ή και όχι, τις ατμοσφαιρικές πλάτες και τις αντίστοιχες εντάσεις. Έφτανε να τον δεις στην σκηνή, αεικίνητο, για να καταλάβεις ότι ούτε το beat δε θα έμενε απείραχτο να παίζει μόνο του για πάνω από δυο μουσικά μέτρα. Και νάσου ο κριτικός από μια ροκοσελίδα που θα έπρεπε να γράφει για τους δέκα καλύτερους δίσκους των led zeppelin στην καλύτερη, να σου πει την φράση «αλλά Live δεν το λες»…

Και σκέφτομαι τον άνθρωπο αυτόν (Α.C.U.) να το διαβάζει και να χάνει τα μαλλιά του, αλλά να λέει μέσα του τουλάχιστον μπορεί να κατάλαβε ότι αυτό το “digital sound κάτι” που αναφέρει το έχω δουλέψει τόσο που ξέρω τουλάχιστον τι κάνω και έρχεται η εν λόγω κριτική να προσθέσει «μάλλον το διερευνά on stage» για το πώς λειτουργεί το κάθε “κουμπάκι”!!! Εκεί θα του πέσανε και οι τρίχες στις μασχάλες….

Στο παρακάτω link μπορείτε να ακούσετε ένα δείγμα του A.C.U. που είναι πολύ κοντά σε ότι βιώσαμε στο Temple (και ενώ σίγουρα υπήρχαν αυτοσχεδιασμοί, αμέσως καταλαβαίνεις ότι ο βασικός σκελετός είναι ο ίδιος και ως εκ τούτου δεν έψαχνε εκείνη την ώρα να δει τι κάνουν τα κουμπάκια του).

https://www.youtube.com/watch?v=GZS7DM6136E

Ανοίγω μια παρένθεση για να πω ότι δεν είναι σκοπός μου να πω αν είναι καλύτερος κάποιος που εμφανίζεται full live. Κάθε performance σε βάζει σε μια ατμόσφαιρα με τους δικούς της τρόπους και τεχνάσματα, δεν με απασχολεί αν υπάρχουν ηχογραφημένα μέρη τόσο όσο να νοιώθω ότι ο καλλιτέχνης το ζει μαζί μου εκείνη την ώρα. Αλλά όταν κάτι είναι live να το αναγνωρίζουμε, ειδικά όταν είναι αναπόσπαστο στοιχείο της όλης παράστασης. Τέλος παρένθεσης.

Ευτυχώς, λοιπόν, που μας πληροφορεί η κριτική ότι ο γράφων είναι «άσχετος σχετικά» για όποιον σχετικά σχετικό είχε μείνει με τη ιδέα ότι την κριτική την γράφει ένας μύστης της ηλεκτρονικής. Βέβαια διέκρινε ότι τα βίντεο που παίζανε ανταποκρινόντουσαν στο πως “πείραζε” την μουσική. Που να το ήξερε ο Lawrence Jordan, του οποίου τα βίντεο χρησιμοποιήθηκαν απαράλλαχτα και φυσικά σε καμία περίπτωση συγχρονισμένα με το beat ή οτιδήποτε άλλο, πόσο πολύ ταιριάζουνε τα animation του. Μπράβο, βέβαια στον Α.C.U. για την επιλογή αλλά πάμε παρακάτω..

Στη συνέχεια για να μην αφήσει τους ΗΧΟΤΟΠΙΑ παραπονεμένους , ενώ κατάλαβε το κόλπο

που κάνουν με την μικρότερη κονσόλα από τα “κονσολάκια” του Α.C.U.(μάλλον ότι έχει κουμπιά, και faders νοείται ως κονσολάκιο) για να χωρέσει το synthesizer(!)δεν σταματάει να υπενθυμίζει πολλάκις πόσο έλειψαν από την αρχή του live τα μικρόφωνα… και τι καλά που θα ήταν να λέγανε του στίχους τους ζωντανά (ναι η Τζένη Καρέζη, ο Φούντας, ο Ξανθόπουλος , η Μάρω Κοντού και οι άλλοι! τι δεν καταλαβαίνεις;).

Η μοναξιά του live μπλιμπλικα (έτσι δεν τους λέμε αυτούς με τις κονσόλες;) στην Ελλάδα είναι αφόρητη και το μόνο που μπορεί να κάνει για να μην ανέβει την επομένη φόρα με ένα λαπτοπ και να πατήσει το play (ή το space bar για του μυημένους) είναι να γελάσει τρανταχτά μέχρι να το γυρίσει σε λυγμούς..

Γεγονός είναι ότι το show των ΗΧΟΤΟΠΙΑ είναι άλλο πράγμα από το live του Α.C.U. Και τα δύο projects βρίσκονται κάτω από την τεράστια σκεπή της ηλεκτρονικής μουσικής αλλά

μέχρι εκεί. Από το intro των ΗΧΟΤΟΠΙΑ καταλάβαινες ότι θα σε παραλάβει μια καλοστημένη ψηφιακή ατμόσφαιρα και θα σε μεταφέρει με τον τρόπο της στον δικό της απολαυστικό κόσμο. Έναν κόσμο που κυριαρχεί ο τέλειος ήχος, η νοσταλγία και το αψεγάδιαστο οπτικοακουστικό setup. Καμία σχέση με την lo fi αναλογίλα του Α.C.U. που εξερευνά τα όρια μεταξύ σύγχρονης και παλιότερης μουσικής και της διαδικασίας παραγωγής της. Ας πούμε ότι οι μεν το κάνουν α λα Kraftwerk και ο δε α λα Legowelt(ή Rebotini).

BTW η ποιοτική και εμπνευσμένη καινούρια δουλειά των ΗΧΟΤΟΠΙΑ τιτλοφορείται "ΧΩΡΙΣ ΤΑΧΥΤΗΤΑ" (Inner Ear, 2019) εδώ ακούμε το "Αύριο θα φύγω" έτσι για να έχετε και μια ιδέα για τι μιλάμε

https://www.youtube.com/watch?v=-jnD0Rp27dQ

Τέλος θα ξανασχολιάσω το εξής :

Πας να δεις ένα live που δεν είναι ακριβώς η φάση σου… όμορφα!

Σε ενδιαφέρει τόσο εν τέλει που αποφασίζεις να μοιραστείς τις σκέψεις σου και ίσως να πληροφορήσεις όσους δεν πήγαν για το τι έπαιξε… μάγκας!

Ε κάτσε και ψάξε λίγο τι είδες και για ποιόν πας να γράψεις. Έλεος.

Οι ΗΧΟΤΟΠΙΑ, κατά κόσμον Στέφανος Κωνσταντινίδης και Παναγιώτης Τομαράς, δεν είναι

δυο πιτσιρίκια που βγήκαν τώρα στο κουρμπέτι και ψάχνουν τον ήχο τους ώστε να γράφεις ως κατακλείδα ότι περιμένεις να “ωριμάσουν”...όταν μπορεί να έχουν κάνει αυτό το project ακριβώς για να ξεωριμάσουν και ίσως να “ξεσκάσουν” από τις ιστορικές μπάντες στις όποιες συμμετέχουν (drog_A_tek, clock DVA). Αντίστοιχα, αφού έμαθες το όνομά του και δε σου είπε τίποτα, ας είχες την σύνεση να ψάξεις τι διάολο έχει κάνει ο τύπος «με το μπορντό φούτερ με κουκούλα και γυαλιά, που πηγαίνει πέρα-δώθε στα κουμπάκια του και τα σκαλίζει»(ειλικρινά αυτό είναι copy paste) .

Αιδώς Αργείοι!!!

Δεν ξέρω αν κάποιος είναι σχετικά άσχετος ή παντελώς εκτός εποχής αλλά σκέφτηκα για μια στιγμή τον εαυτό μου να έχει την αλαζονεία να κάνει κριτική σε ένα ποίημα.

«Εδώ βλέπουμε τον ποιητή , που δεν τον λες και ποιητή γιατί ομοιοκαταληξία δεν έχει και δεν έχει και μουσάκι, να στριμώχνει 7 λέξεις στην πάνω γραμμή και 4 λέξεις στην κάτω σαν να θέλει να δοκιμάσει να δει πως γράφονται στραβά γιατί να σας πω ότι δεν άρχιζαν από την ίδια ευθεία..αα σας είπα πόσο μου λείπει η ομοιοκαταληξία;»

Κριτική δεν το λες...

ΥΓ Θα πει κάποιος καλά εσύ τι θέμα έχεις και πας και διαβάζεις όλες τις κριτικές της πλάκας; Βίτσιο το έχεις και μας ζαλίζεις και εμάς; Τι να σου πω τώρα, με έχουνε μάθει μάλλον και μου τα στέλνουν. Δήθεν για πλάκα, αλλά ξέρουν ότι θα μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι. Θα με πεθάνουνε...