©2018 by tumbleweed

Αναζήτηση

Η πολυτέλεια της ambient.

Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές ο γράφων αργοπίνει ένα φαρδύ ποτήρι Lagavulin από το δικό του μπουκάλι. Oποία πολυτέλεια! θα σπεύσουν να πουν διάφοροι καλοπροαίρετοι. Μα είναι δυνατόν ένας υπάλληλος με οικογένεια και στοίβες τρέχοντα έξοδα να κακομαθαίνει τον εαυτό του με ένα μπουκάλι των 70 ευρώ; Ξέρεις πόσες μπριζόλες είναι 70 ευρώ; και άλλα τέτοια…

Και εξηγούμαι. Στα φοιτητικά μου κατάλοιπα συγκαταλέγονται και κάτι ερευνητικές εταιρείες που ενώ παλιά για την συμμετοχή σου σε πληρώνανε με ζεστό χρήμα, τώρα πλέον παίρνεις δωροεπιταγή για υπεραγωρές (αρχίσανε οι αναφορές στα ξέγνοιαστα φοιτητικά χρόνια). Έτσι μια Πέμπτη πήγα να ξυριστώ μπροστά σε μια κάμερα με κάτι καινούρια ξυραφάκια και αφού απάντησα σε κάτι ερωτήσεις, βρέθηκα στο σούπερ μάρκετ να πρέπει να διαλέξω ανάμεσα σε πάνες για ένα μήνα ή ένα Lagavulin. Η φράση που με βγάζει πάντα από διλήμματα ανάγκης και πολυτέλειας, είτε έχει να κάνει με χρήματα είτε με χρόνο, είναι τύπου «τι είχαμε τι χάσαμε». Τελείως φαιδρή σκέψη, διότι η αλήθεια είναι ότι είχαμε 70 ευρώ και τώρα έχουμε ένα σκουροκαφέ υγρό που η χρησιμότητα του είναι να σου κάνει ένα πιο ποιοτικό «κεφάλι» , πλην όμως ανακουφιστική σε κάτι τέτοιες καταστάσεις. Σε μια περίοδο που και ο χρόνος και το χρήμα είναι δυσεύρετα, μόνο όταν αυτοεγκλοβιστείς στην λογική του «αλλιώς θα πήγαινε χαμένο» επιτρέπεις στον εαυτό σου τέτοιου είδους σπατάλες.

Όταν στα 18-25 έβαζα να ακούσω ένα δίσκο ambient αισθητικής καθώς έπεφτα στο κρεβάτι ήξερα πολύ καλά ότι πιθανότατα θα περάσω ένα ωραίο βράδυ και μάλλον δε θα κοιμηθώ πριν τελειώσει ο δίσκος(δεύτερη αναφορά στα ξέγν. φοιτ. χρ. ,ρε τι πάθαμε με τα ουίσκια).

Αλλά τι με ένοιαζε; Ότι ώρα ήθελα ξυπνούσα. Ας έβαζα και δεύτερο. Τώρα για να γίνει αυτό θα πρέπει να μου πεις: πήγαινε εκεί με τρένο, που δεν έχεις καλό σήμα, που δεν έχεις να ακούσεις κάτι καινούργιο να επείγει, που δεν νυστάζεις και που 3-4 ώρες θα είσαι εσύ και ο χαμένος χρόνος σου. Αντιμέτωποι! Και εκεί, μεγάλε, πετάς ένα Apollo ή ακόμα καλύτερα ένα ντόπιο

Diataxis του Ioannis Savvaidis

(το Lagavulin σου σα να λέμε) και περνάς τις καλύτερες στιγμές της ημέρας. Και ο χαμένος χρόνος έχασε κάθε δικαίωμα να αποκαλείται έτσι.

Για να μπορέσουμε εμείς να «χάσουμε» τον χρόνο μας τόσο απολαυστικά υπάρχουν αυτοί που επενδύουν τον δικό τους σε αυτή την μουσική που λέμε ambient, soundscapes, musique concrete ενίοτε και πειραματική. Όπως για παράδειγμα κάνει χρόνια η εταιρεία με το πιο ταιριαστό logo στην ιστορία των logo. Ο logos(sorry γιαυτό!) για τους μερακλήδες της Granny Records.

Δεν ξέρω αν η μουσική τους θεωρείται πλέον avant garde...πόσο πειραματικό μπορεί να είναι να κάνεις musique concrete εν έτει 2019; Ίσως όσο, βασισμένος στο 4και33 του John Cage, να συνθέσω μια ολόκληρη όπερα ησυχίας. Μερικά πράγματα μπορεί να γίνανε για να ανοίξουν τον δρόμο και όχι για κάτι άλλο. Βεβαία εγώ που τα λέω αυτά εδώ και καναδυό ποτηράκια το έχω γυρίσει στο Johnnie Walker (το κόκκινο, το απλό), όσο ποπ είμαι για το Lagavulin άλλο τόσο ποπ είμαι για να περπατάω σε experimental μονοπάτια. Αυτό που ξέρω όμως (ακόμα και στο 5ο ουίσκι) είναι ότι χρειάζεται πολύ πάθος για να κάνουνε καμιά δεκαριά άτομα μια μουσική που, στην Ελλάδα, το κοινό μπορεί να είναι και λιγότεροι και κόντρα στο ρεύμα, να κρατάνε τους διαύλους με το παρόν/παρελθόν/μέλλον του πειραματικού ήχου ανοιχτούς. Αυτό είναι το κρίσιμο.

Είναι μια βρόμικη δουλειά που κάποιος πρέπει να την κάνει.

ΥΓ τα σετάκια τους στο residents είναι ανεπανάληπτα