Αναζήτηση

πήρες τα σεντόνια πήρα την μπιγκόνια ...με τους δίσκους τι γίνεται;

Ενημερώθηκε: 4 Μαι 2019


Σε ένα χωρισμό, για τα πιο πολλά υλικά αγαθά, τα πράγματα είναι σχετικά εύκολα. Ένα ψυγείο αναπόφευκτα θα ακολουθήσει έναν από τους δύο, όπως και μια γλάστρα, ένας καναπές ή μια τοστιέρα. Η ίδια τακτική δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μια συλλογή δίσκων όμως. Θα μπορούσε κάποιος να αντιπαρέλθει την ιδιαιτερότητα των δίσκων υποστηρίζοντας ότι παρόμοια προβλήματα μπορούμε να συναντήσουμε σε μια συλλογή βιβλίων. Ίσως... Έλα όμως που συνήθως οι συμπάθειες προς τα αναγνώσματα και οι αγορές τους είναι αρκετά ξεκάθαρες, πράγμα που σπανίως ισχύει και στη μουσική. Αυτό που συμβαίνει στην τελευταία περίπτωση είναι να αγοράσει ένα ζεύγος από κοινού ένα δίσκο πάνω σε μια βόλτα, ας πούμε- και κάπου εκεί παρεισφρέει το θέμα της ιδιοκτησίας.

Για να ερευνήσουμε αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα «υπόθεση εργασίας» θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στο στιγμιότυπο του χωρισμού. Εάν μιλάμε για κάποιο είδος προδοσίας τότε, δυστυχώς για την πολιτιστική κληρονομιά, μεγάλο μέρος της συλλογής θα καταλήξει κομματιασμένο στα σκουπίδια ή στην πυρά ως η υπέρτατη πράξη εκδίκησης του προδομένου (ένα ευτυχές γεγονός σε περίπτωση που ο απατών είναι φίλος της dubstep ή για κάποιο λόγο έχει όλη την δισκογραφία της Ariana Grande). Είναι γνωστό ότι οι δίσκοι ενός/μιας μουσικόφιλου είναι κάτι σαν το αμάξι ενός/μιας ...μη μουσικόφιλου. Ξέρεις που θα το βρεις, πονάει, κοστίζει και σε κάποιες περιπτώσεις είναι αναντικατάστατο... Τζακ ποτ! Με αυτή την περίπτωση, όμως, δεν θα ασχοληθούμε περαιτέρω καθώς το πρόβλημα λύθηκε εκ των έσω. Δεν μπορείς να μοιράσεις κάτι που δεν υπάρχει. Ωστόσο, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πρόταση λύσης του προβλήματος: "ο καθένας θα πάρει τους δίσκους που θα έκαιγε ο άλλος αν τον κεράτωνε". Έτσι διασφαλίζεται ότι έκαστος θα λάβει τα μουσικά πονήματα που πραγματικά τον ενδιαφέρουν και δε θα διεκδικήσει κάποιους δίσκους από μικροεγωισμό ή απλά για να λείψουν στο πρώην έτερον ήμισυ. Εδώ προκύπτει το θέμα των σχετικά αδιάφορων δίσκων ή καλύτερα μειωμένου συναισθηματικού ενδιαφέροντος, π.χ. το reissue των Mogwai που έφερε δώρο για το σπίτι (;) ένα- ομολογουμένως ψυχανώμαλο- φιλικό ζευγάρι. Σίγουρα δεν πρόκειται να πλαντάξεις αν δεν καταλήξει σε σένα αλλά θα τον ήθελες αν γινόταν με ανώδυνο τρόπο.

Πέρα από τις περιπτώσεις “I heard it through the grapevine” ή γενικότερης εκδικητικής φύσεως (όπου το αποτέλεσμα είναι να καταλήξει ο ένας τουλάχιστον χωρίς δίσκους) υπάρχουν και αυτές που ένας εκ των δύο θέλει να ξεφυγ ...χωρίσει πάση θυσία. Οπότε λίγο για να απαλύνει την κατάσταση, λίγο από τύψεις, λίγο που δε θέλει να υπάρχει καμία αφορμή για παραπάνω επικοινωνία ή επαφή, παραδίδει τους δίσκους αμαχητί και άνευ όρων. Ούτε αυτή η περίπτωση προσφέρεται για περαιτέρω μελέτη.

Πραγματικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι χωρισμοί ψιλο-“κοινή συναινέσει”, γιατί πολύ απλά υπάρχουν δίσκοι που έχεις αγοράσει εσύ, έχοντας στο νου τον άλλο για να τους ακούτε μαζί και αποτελούν μια κατηγορία που αποκλείεται να κάτσεις να τους ακούσεις μόνος σου. Ο δίσκος δικαιωματικά σου ανήκει άλλα εκεί μπορείς να το παίξεις “φιλεύσπλαχνος θεός” (εκ του ασφαλούς) και να αφήσεις τον απέναντι άλαλο με τη δήθεν ανωτερότητα σου.

Η ερώτηση του 1 εκατομμυρίου προκύπτει όταν γνωρίζεις ότι θα πρέπει να αποχωριστείς έναν δίσκο, που συνεισέφερε ο άλλος στην συλλογή αλλά κατέληξες να τον ακούς πιο πολύ εσύ και από τότε δεν έχεις χάσει live του καλλιτέχνη! ΕΚΕΙ τι κάνεις;


Χωρίζεις τότε ρε μάγκα;



©2018 by tumbleweed