Αναζήτηση

Baxter Dury : πρίγκηπας ή slumLord;


Το κομμάτι ξεκινάει με μπάσο και beat, είναι θέμα δευτερολέπτων να μπούνε τα έγχορδα που θα σε εισάγουν στην φλεγματική φωνή με την βρετανική προφορά που θα σου ψιθυρίζει μέχρι το ρεφραίν όπου γυναικείες αιθέριες φωνές θα κάνουν την δική τους κριτική στα λεγόμενα του χα'ι'δεμένου τους. Εάν το περιεχόμενο έχει να κάνει με gentlemen των υπονόμων , έκπτωτους αγγέλους, απομυθοποίηση φαντασιώσεων και ιδανικών όπως και κορίτσια που κοιμούνται με τους φίλους σου αντί για σένα, τότε κατά πάσα πιθανότητα έχεις πέσει θύμα της ιδιάζουσας ποπ του Baxter Dury.


Το μοτίβο είναι τόσο σταθερό σε όλη την διάρκεια της δισκογραφίας του που σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως βρίσκει ένα καταφύγιο μέσα σε αυτή την επαναληπτικότητα. Ένα μέρος όπου μπορεί να ηρεμεί και να τα βρίσκει με τον εαυτό του. Πράγμα που δεν είναι και τόσο εύκολο αν αναλογιστεί κανείς την παιδική του ηλικία.

Ο Baxter λοιπόν είναι ο αλητάμπουρας στο εξώφυλλο του iconic UK album “New Boots and Panties” και ως εκ τούτου γιός του δημιουργού του, Ian Dury.

Μια ιδιότητα που άργησε να

αποποιηθεί καθώς ένα από τα ψευδώνυμα, που αρέσκεται να βγάζει στον εαυτό του κατά καιρούς, ήταν (όπως και το ομότιτλο album του) “Prince of Tears”. Prince!! Όχι king, Είναι αντιληπτό φαντάζομαι το βάρος της σκιάς του μπαμπά. Το να είσαι τέκνο του ιδιοφυούς επικριτή της βρετανικής κοινωνίας και γνήσιου σούπερσταρ, ροκ εν ρολ, “αποβράσματος” δεν ήταν πολύ εύκολη δουλειά. Βασικές προϋποθέσεις ήταν να περνάς μεγάλα χρονικά διαστήματα μακριά από την, περισσότερο φυσιολογική, μαμά σου στην εκάστοτε βίλλα που είχε νοικιάσει ο Ίαν ώστε να βολεύει τα πασίγνωστα παρτάκια του. Επίσης θα έπρεπε να παρακολουθείς τον μπαμπά σου να ξυπνάει το απογευματάκι με διαφορετική κάθε φορά κοπέλα στο κρεβάτι του, αν όχι περισσότερες από μία ( -Ίσως έτσι εξηγούνται τα γυναικεία backing vocals που τον κανακεύουν σε κάθε του κομμάτι.

-΄Σιγά ρε Λακάν,χαλάρωσε!) και κατόπιν να γράφει καυστικούς στίχους που διαχρονικά θα εκπροσωπούσαν οτιδήποτε αντισυμβατικό και πανκ. Πολύ σημαντικό ακόμα ήταν να έχεις σαν νταντά τον πρώην tour roadie των Led Zeppelin και ως εκ τούτου να πάρεις τις πρώτες σου αμφεταμίνες, κατά λάθος, στα 6-7…

Δεν ξέρω πως τα κατάφερε, αλλά αυτός ο πιτσιρικάς την έβγαλε καθαρή και πλέον δεν είναι prince αλλά, όπως υποδηλώνει και ένα χιτάκι από το φρέσκο του LP (The night Chancers, [PIAS] 2020), είναι ολόκληρος “SlumLord”. Μπορεί να "παλατζάρισε" πολλές

φορές στη πορεία του απο "Cocaine Man" σε "Porcelain Boy" και τούμπαλιν (καταπληκτικά

κομμάτια και τα δύο, ρίξτε τους μια ακρόαση) άλλα μέσα απο αυτά τα πισωγυρίσματα το κοινό του τον αγάπησε ακόμα πιο πολύ.

Πιο ώριμος από ποτέ ο λόρδος, χωρίς να αποκλίνει από την μανιέρα που κρατάει από τότε που τον “πρωτογνώρισα” στο Isabel από το Happy Soup (Parlophone, 2011), καταφέρνει να σε μεταφέρει στον δικό του κόσμο του ηττοπαθούς μεγαλείου του.

"Prince of tears, prince of tears . No one's gonna love you more than us"

©2018 by tumbleweed