DrowningBoy



Όταν εκεί στα early και mid 90's, εκκολαπτόμενος "popper" σαν να λέμε, προσπαθούσα να βάλω στην μπάντα κανά τριχίλιαρο (δραχμές πάντα) για να αγοράσω κάποιον indie δίσκο από το Record House στην Νέα Σμύρνη ή το Happening στην Τρικούπη ή το 7+7 στο Μοναστηράκι και τελικά τα κατάφερνα και αποκτούσα κάποιο album που με έκανε να το ακούω επαναλαμβανόμενα με την ίδια και αμείωτη ζέση, ένιωθα σαν όλος ο λαμπρά σκοτεινός pop κόσμος να ανοίγεται ως μια αίσθηση εφηβικής υπαρξιακής αυτοπραγμάτωσης (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων).

Όταν εκεί κατά το καλοκαίρι του 1995 κατάφερα να πιάσω στα χέρια μου μια κόπια του "Show" των Cure, το παίξιμο του Porl Thompson στα From The Edge Of The Deep Green Sea και Doing The Unsuck με αιχμαλώτισε για μια ζωή.


Κι όταν τελικά τον είδα και ζωντανά πλάι στον Robert Smith το 2005 κατάλαβα ότι ήταν μια γλυκιά αιχμαλωσία που άξιζε όσο κάθε πρωτότυπο riff του αγαπημένου Porl.

Όταν πρόσφατα πήρα είδηση το ντεμπούτο κάποιων DrowningBoy το πρωτόγονο "popper for life" ένστικτο μου ενεργοποιήθηκε.

Όταν έμαθα ότι πρόκειται για το συγκρότημα του γιου του Pearl (πρώην Porl) Thompson και της Janet Smith (αδερφή του Robert Smith) μπήκε ένα λιθαράκι στην πρώιμη (μου) κρίση μέσης ηλικίας.


Αλλά με έναν όμορφο τρόπο αυτή την φορά.


Vagelis Kyriakakis (a.k.a. Kŷ)




#DrowningBoy