©2018 by tumbleweed

Αναζήτηση

H ΠΡΩΤΗ ΣΟΥ ΑΓΑΠΗ… ION

Ενημερώθηκε: 12 Δεκ 2019

Ας με συγχωρέσει ο καλλιτέχνης που μάλλον θα έχει υποστεί το λογοπαίγνιο του τίτλου άπειρες φορές, στην περίπτωση μου όμως ταιριάζει κάπως και εξηγούμαι. Το όνομα του Γιάννη Παπαϊωάννου, αν ασχολείσαι με την εναλλακτική μουσική σκηνή της Ελλάδας και ίσως είσαι και λίγο ηλεκτρονικίζων, το συναντάς πολύ συχνά. Από τις “ψαγμένες” post punk απόπειρες τις δεκαετίας του ‘80 μέχρι τους πασίγνωστους βιομηχανικούς MECHANIMAL ο Παπαϊωάννου έχει μια πορεία με αρκετές συνεργασίες που τον καθιστά μια αναγνωρίσιμη φιγούρα στα μουσικά δρώμενα του τόπου. Υπάρχει όμως και ένα προσωπικό project που τιτλοφορείται «ΙΟΝ», το οποίο λειτουργεί κάπως σαν μια παράλληλη σταθερά, καθώς συμπορεύεται με τις υπόλοιπες ανησυχίες του.

Μόλις έφτασε στα χέρια μου ο καινούριος δίσκος του ήρθε στο μυαλό μου η εικόνα μίας compact καμερούλας τύπου cyber-shot…δεν έδωσα σημασία. Μετά από μερικές μέρες πιάνω να ακούσω το album σκάει πάλι η καμερούλα..ρε συ τι γίνεται;;; Η απορία λύθηκε

όταν με αφορμή τον ION είπα να κατηφορίσω λιγάκι την λεωφόρο τον αναμνήσεων και να ακούσω τα κομμάτια της εταιρίας που μου τον γνώρισε, την αείμνηστη Klik records. Και ιδού! Το πρώτο album του λεγόταν NO CAMERA (Klik, 2005) και είχε φώτο τι άλλο; Την προαναφερθείσα cyber shot (ή κάτι τέτοιο)! Μπορεί να μην θυμάμαι τα ραντεβού για τσεκ απ αλλά το εξώφυλλο του NO CAMERA 15 χρόνια πριν μια χαρά…

Λέω αείμνηστη Klik, γιατί ποτέ δεν κατάλαβα τι έγινε με αυτή την εταιρεία, η οποία πρέπει να παραδεχτούμε ότι 2005-2010 διαμόρφωσε και αυτή με τον τρόπο της το ελληνικό κοινό της ηλεκτρονικής και έβαλε αυτή την μουσική από τα αλώνια στα σαλόνια. Πρωτοστάτησε, με σύμμαχο τον σταθμό best, στην συγκεκριμένη σκηνή και παρουσίασε

στο ευρύ κοινό εξαιρετικούς καλλιτέχνες της deep/tech-house, από τον Terry Lee Brown Jr μέχρι τους SCSI9 , τον Timo Maas και όλη την Ιαπωνική σκηνή με τον Hiroshi Watanabe (Kaito) , Satoshi Fumi και λοιπούς. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τα πρωτοχρονιάτικα πάρτυ, το event στον κινηματογράφο ΑΙΓΛΗ, το ότι έβγαζε compilation που συνοδευόντουσαν από dvd με video art σαν συνοδευτικό του σετ;

Παράλληλα αρχίζει και εισάγει έναν ελληνικό ήχο πολύ χαρακτηριστικό από έλληνες δημιουργούς, βλέπε Serafim Tsotsonis, Liberto, ION, Sunset Blvd, Mikael Delta κ.α. Πολύ καλοί δίσκοι, ,με μία όμως δόση μανιέρας. Είχαν ο καθένας από ένα-δυο κομμάτια που ξεχώριζαν ίσως, αλλά γενικά ήταν στα πλαίσια αυτού που λέγαμε τότε μουσική “best afterhours”. Από τότε είχα ξεχωρίσει αυτό το cd με την σπασμένη καμερούλα γιατί ενώ δεν ξέφευγε από το παραπάνω πλαίσιο είχε μια δικιά του προσωπικότητα μέσα σε αυτό. Πού έχασε λοιπόν το τρένο αυτή η εταιρία, που για ένα διάστημα πρέπει να συνεργαζόταν ακόμα και με τον κολοσσό που λέγεται KOMPAKT; Ψάχνοντάς την στο fb βρίσκεις μια unofficial σελίδα, οι κυκλοφορίες της πλέον πάνε με το σταγονόμετρο και σίγουρα δεν μπορείς να πεις ότι είναι εντελώς στο πνεύμα της πρωτοπορίας. Πολύ θα ήθελα να μάθω πως γεράσανε αυτές οι «πρώτες μου αγάπες».

Αυτό που έμαθα όμως, είναι ότι ο ΙΟΝ μεγαλώνει όπως τα καλά ουίσκι, γίνεται όλο και πιο μεστός και ουσιαστικός . Το North Wind(Same Difference Music ,2019) εκπέμπει εμπειρία και σοφία στον τρόπο που μεταχειρίζεται τα field recordings και πραγματικά νιώθεις να σε μεταφέρει κάτω από το Βόρειο Σέλας μία από αυτές τις λευκές νύχτες/μέρες που όλα κινούνται ή όχι με φόντο την γενικευμένη αδράνεια . Τα έγχορδα εισρέουν με μαεστρία στα reverberant ηχητικά τοπία και φαίνεται ότι οι συνεργάτες του είναι προσεκτικά επιλεγμένοι ώστε να υπηρετήσουν το όραμα του. Ο δίσκος εμπίπτει στην πολυτελή ambient που είχαμε αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο (https://www.tumbleweed.gr/post/η-πολυτέλεια-της-ambient ) όποτε καλά θα κάνετε να τον ακούσετε με τη διάθεση ότι κάνετε στον εαυτό σας ένα δώρο.



Trivia: Ανοίγοντας διάφορα παράθυρα και προγράμματα αναπαραγωγής ήχου στον υπολογιστή για να ακούσω τα κομμάτια που ήθελα, κατά λάθος μιξαρίστηκε το κομμάτι

IRIS από τον πρώτο δίσκο του ΙΟΝ με το Midway από τον τελευταίο. Ομολογώ ότι μου πήρε λίγο να το καταλάβω, γιατί το “ατύχημα” έδενε τόσο καλά που ίσως το επαναλάβω.