Movies For Ears: An Introduction To Ela Orleans



Ela Orleans

Άκουσα για πρώτη φορά την Ela Orleans καθώς έψαχνα το back catalogue του Dirty Beaches, λίγο μετά τη συναυλία του στο BIOS, το φθινόπωρο του 2011. Μερικούς μήνες πριν από εκείνο το επεισοδιακό live η αγαπημένη μουσικός των Pastels είχε κυκλοφορήσει ένα split LP με τον Alex Zhang Hungtai, υπό τον εύγλωττο τίτλο Double Feature [Night People (USA) / La Station Radar (FR)]. Την πρώτη πλευρά του δίσκου καταλαμβάνει η Orleans με τις αρχαϊκές, χειροποίητες λούπες και την ομιχλώδη, σχεδόν ετοιμόρροπη ερμηνεία της, που υπονοεί αισθήματα άλλοτε αδήριτα και άλλοτε ανείπωτα ενώ, για όποιον κάνει τον κόπο να αναζητήσει το Double Feature, να σημειώσω ότι η δεύτερη όψη του βινυλίου ανήκει στον Hungtai και το κλειστοφοβικό, σκελετώδες post-rockabilly του, για το οποίο τόσο αγαπήθηκε αρχικά και λοιδορήθηκε εν τέλει από τον hip μουσικό τύπο.

Πολύ πρόχειρα μπορώ να σκεφτώ δύο αδρές κατηγορίες στις οποίες διακρίνονται οι pop πειραματιστές: από τη μία πλευρά υπάρχουν όσοι αναβαπτίζουν τις δομημένες συνθέσεις τους μέσω της τεχνολογίας και της επιτηδειότητάς τους, προσδίδοντάς τους μυστήριο και εκφραστική ωμότητα και από την άλλη βρίσκονται εκείνοι που απορρίπτουν κάθε συγκολλητικό φορμαλισμό και εξερευνούν πρωτότυπες ηχητικές μορφές, αναζητώντας επίμονα την πηγαία δυσαρμονία. Η Orleans, που μετράει περισσότερες από δέκα long play κυκλοφορίες σε διάφορα εκλεκτικά labels εκατέρωθεν του Ατλαντικού, μπατάρει αναποφάσιστη ως προς την προσέγγιση του υλικού της· άλλοτε ακούγεται σαν μια κατατονική Laetitia Sadier, η οποία διασκευάζει τα folk τραγούδια της Sandy Denny και άλλοτε οι υπερβατικές συνθέσεις της μοιάζουν να πιάνουν το νήμα από εκείνο το σημείο στον χωροχρόνο όπου η μεταποιημένη electronica των Silver Apples τέμνεται με την υπναγωγική pop της Trish Keenan.

Ίσως, όμως, η αμφιθυμία που επιδεικνύει η Orleans απέναντι στις πατενταρισμένες δομές της τραγουδοποιίας να μην είναι τυχαία, ίσως έχει να κάνει με μία ολότελα δική της αίσθηση του ηχητικού χώρου και της ατμόσφαιρας. Και ίσως η αξιοπερίεργη pop ευαισθησία της να χρωστά εξίσου στα αναγνωρίσιμα μοτίβα της μινιμαλιστικής electronica αλλά και στο χαλαρό πνεύμα του ελεύθερου αυτοσχεδιασμού που είναι τόσο κομβικός για την jazz. Και για να τελειώνω με αυτό το barrage παρακινδυνευμένων υποθέσεων: ίσως οι συνθέσεις της Orleans να αποκτούν το νόημα που τους πρέπει αν τις ακούσουμε ως αυτοσχεδιαστικά soundtracks για κλασικές πειραματικές ταινίες.

Η πρόσφατα επανεκδοθείσα συλλογή “Movies For Ears: An Introduction To Ela Orleans” [2019 RE / Night School (UK)] περιέχει κομμάτια που ηχογραφήθηκαν από τη νομάδα μουσικό στη Βαρσοβία, τη Γλασκώβη και τη Νέα Υόρκη συνοψίζοντας μία περίπου δεκαετία (2001-2012) πλούσιας δισκογραφικής παραγωγής. Παρόλο που η ηχητική ποικιλομορφία είναι κάτι παραπάνω από έντονη, η πανταχού παρούσα κινηματογραφική ματιά λειτουργεί ενοποιητικά και συγκρατεί στιλιστικά τα τραγούδια ως σύνολο ενώ η φωνή της Πολωνής chanteuse σφραγίζει τον συναισθηματικό πυρήνα της ανθολογίας. Ή κατά πως είχε παρατηρήσει ο Thurston Moore παλιότερα, σε κάποιο τεύχος του Mojo: Her songs have really minimal ideas but she uses equipment to make large moves and films – her “movies for ears”. It has slight ethereal quality but they are just astounding soundscapes, though it’s her beautiful voice which galvanises the music.



#ElaOrleans #MoviesForEars