Αναζήτηση

Songhunter Pt V




Ο Ευθύμης Θεράπειος είναι ένας μαθηματικός με διδακτορικό στην αριθμολαγνεία. Απαντώντας σε μια αγγελία για εργασία ως κυνηγός τραγουδιών βρίσκεται να δουλεύει στην Αθήνα με απώτερο σκοπό την ανακάλυψη του τέλειου τραγουδιού. Ο άμεσος προϊστάμενός του είναι ο Αργύρης Μπακιρτζής και «μεγάλο παγκόσμιο αφεντικό» ο Elvis Presley. Αυτές είναι οι μικρές περιπέτειές του.


Μέρος Πέμπτο: Φωτογραφίες που δεν υπήρξαν ποτέ


Έχω μια ανάμνηση για την οποία, χρόνια πλέον μετά, δεν είμαι σίγουρος αν συνέβη στα αλήθεια, αν την ονειρεύτηκα ή αν απλά την δημιούργησε το κεφάλι μου μέσα από την συρραφή παράπλευρων περιστατικών. Δεν είναι και κάτι συγκλονιστικό ως γεγονός, απλά θυμάμαι να είμαι στο αυτοκίνητο με την Ανδριάνα πηγαίνοντας κάπου στο Χολαργό να πάρουμε την αδερφή της από κάποιο πάρτυ ή κάτι τέτοιο, κάνοντας αέναους κύκλους και περνώντας ξανά και ξανά από το ίδιο σημείο χωρίς να μπορούμε να βγάλουμε άκρη για το που βρισκόμαστε και που τελικά πρέπει να βρεθούμε, κι όλο αυτό αντί να μας έχει προκαλέσει εκνευρισμό, δημιούργησε ένα καθεστώς παλιμπαιδίζουσας ευφορίας μέσα σε έναν ορυμαγδό από γέλια και πειράγματα των οποίων αποδέκτης, κυρίως, ήμουν εγώ ως οδηγός.

Είναι στιγμές, λοιπόν, που σαν κοιτάζω παλιές φωτογραφίες οι οποίες φέρνουν στην επιφάνεια πολύ συγκεκριμένα στοιχεία νοσταλγίας («νοσταλγία», η αγαπημένη μου λέξη -πόσο οξύμωρο σαν δηλώνεις πραγματιστής-αριθμολάγνος) αναρωτιέμαι αν όντως υπήρξαν τόσο όμορφα συναισθήματα κατά την στιγμή λήψης της φωτογραφίας, ή απλά τα δημιουργεί το μυαλό μου ως έναν μηχανισμό που δεν ξέρω κι εγώ τι θέλει να πετύχει τελικά. Να με καθηλώσει στο παρελθόν; Να με πείσει ότι έχω ζήσει μια υπέροχη ζωή κι ότι απλά δεν το αντιλαμβανόμουν σαν συνέβαινε; Να μου αποδείξει ότι «κάθε πέρυσι και καλύτερα»; Να μου δώσει να καταλάβω ότι ενδεχομένως πάντα καλά ήμουν, αλλά είμαι τόσο απασχολημένος να αναπολώ με νοσταλγία το παρελθόν μέσα από φωτογραφίες που δεν μου μένει χώρος και χρόνος να αντιληφθώ πόσο καλά είμαι ακόμα και αυτή την δεδομένη στιγμή; Δεν ξέρω και δεν έχει σημασία. Τείνω να πιστέψω ότι οι φωτογραφίες είναι απλά η χειρότερη εφεύρεση του ανθρώπου γιατί τελικά αποτυπώνουν στιγμές που στην ουσία τους δεν συνέβησαν ποτέ. Ορίστε, όμορφα και μηδενιστικά, απορρίπτω οποιοδήποτε άλλο καλά κρυμμένο μήνυμα.

Πρέπει να είμαι ο άνθρωπος, λοιπόν, με τις λιγότερες φωτογραφίες στο κινητό του τηλέφωνο. Ήταν ένα new year’s resolution της περασμένης πρωτοχρονιάς και μέχρι τώρα καταφέρνω και το τηρώ. Αν μάλιστα δεν είχα ανάγκη αυτά τα spotify και την δυνατότητα άμεσης πρόσβασης στα emails μου ανά πάσα στιγμή (αφού αυτό απαιτεί η δουλειά μου), τότε δεν θα είχα καν κάποιο από αυτά τα smartphones. Και μιας και ανέφερα την εργασία και την επικοινωνία, πρέπει να πω ότι ήταν αρκετός, σχετικά, καιρός που ο Μπακιρτζής δεν με ενοχλούσε με τηλέφωνα, μηνύματα ή e-mails. Ενδεχομένως να κάνω απλά καλά την δουλειά μου και να μην χρειάζεται να επικοινωνεί μαζί μου, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν θα καταλάβω ποτέ. Είναι μυστήριο το πώς γίνεται, θεωρητικά, να κάνω καλά αυτή την δουλειά όταν η επαφή μου με την μουσική μέχρι να γίνω επαγγελματίας songhunter (τρομάρα μου) απλά περιοριζόταν σε ρόλο υπόκρουσης στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου. Αλλά αφού κάνει στον Μπακιρτζή και πληρώνομαι κανονικά για κάθε τραγούδι που έχω στείλει μέχρι τώρα,δεν χρειάζεται να γνωρίζω κάτι παραπάνω.

Είχα ακόμα λίγες ημέρες μπροστά μου μέχρι να λήξει η διορία αποστολής τραγουδιού για την τρέχουσα εβδομάδα, οπότε είχα βαλθεί να βάλω τάξη στο μόνιμα ακατάστατο σπίτι μου. Από την εισαγωγή των «φωναχτών» σκέψεων μου και μόνο, εύκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό πως έπεσα πάνω σε ένα κουτί με φωτογραφίες από τα χρόνια της αναλογικής φωτογραφικής μηχανής. Τότε που έβαζα ένα φιλμ στην μηχανή και δεν πατούσα το κουμπί «αιχμαλώτισης» της στιγμής παρά μόνο αν απέναντι μου βρισκόταν μια άκρως «στημένη προς φωτογράφιση» κατάσταση. Παρεμπιπτόντως δεν γίνεται να θυμηθώ ποια ήταν η διαφορά στην τιμή ανάμεσα σε ένα 12άρι, ένα 24άρι και ένα 36άρι φιλμ, θυμάμαι ωστόσο καλά ότι πάντα αγόραζα φιλμ με 36 καρέ σε βαθμό ιδεοψυχαναγκαστικής επιβολής στην όποια ελεύθερη επιλογή μπορεί να είχα. Αν, για παράδειγμα, πήγαινα σε ένα ψιλικατζίδικο γιατί για κάποιον λόγο είχα άμεση ανάγκη να «ταΐσω» την φωτογραφική μου μηχανή και ο μαγαζάτορας μου έλεγε πως έχει ένα μονάχα 24άρι φιλμ, ήμουν ικανός να κάνω μερικά χιλιόμετρα μέσα στην βροχή, το κρύο ή τον καύσωνα έως ότου βρω 36άρι φιλμ. ‘Όλα είναι αριθμοί στο κεφάλι μου, νούμερα με σημειολογική ασυνείδητη σύνδεση με κάτι που δεν μπορώ να προσδιορίσω και που δεν θέλω κιόλας για να είμαι ειλικρινής, γιατί ώρες ώρες φοβάμαι πως η ακριβής σύνδεση μπορεί και να με ζορίσει άσχημα.. Συχνά, μάλιστα, τείνω να εφαρμόζω σε παιχνίδια τύχης το σημειολογικό νούμερο του μυαλού μου για να δω που θα (με) οδηγήσει. Δεν θα το έλεγα μαθηματική εφαρμογή αριθμολαγνείας αυτό το πράγμα, τίποτα το επιστημονικό δεν κρύβει φυσικά, αλλά κάπως πρέπει να το ρίξουμε έξω και να διασκεδάσουμε κι εμείς οι μαθηματικοί (τρελό κέφι, τύφλα να έχουν τα γλέντια με δυνατή μουσική και άφθονο αλκοόλ σαν να λέμε…).

Όπως και να έχει, λοιπόν, βάλθηκα να βαστάω κάποιους πάκους από φωτογραφίες και να τις χαζεύω. Στημένα ενσταντανέ από γιορτές, γενέθλια, διακοπές, εικόνες που προσπερνούσα γρήγορα ώσπου έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία που απεικόνιζε μια ακατάληπτη θολούρα. Κανονικά τέτοιες φωτογραφίες τις προσπερνάω ακόμα πιο γρήγορα

αφού είναι προφανές ότι πρόκειται απλά για αποτυχημένες απόπειρες αποτύπωσης κάποιας στιγμής που τελικά χάθηκε στην λήθη. Για έναν περίεργο λόγο, ωστόσο, στην συγκεκριμένη εικόνα στάθηκα για ώρα και παρατηρούσα όσο καλύτερα γίνεται. Σαν να ήλπιζα ότι θα καταφέρω να διακρίνω κάτι καλά κρυμμένο εκεί μέσα το οποίο ήταν προφανές αλλά μου διέφευγε; Κι η αιτία που το έκανα αυτό ήταν γιατί η συγκεκριμένη φωτογραφία, σε αντίθεση με όλες τις ανάλογες θολές/κατεστραμμένες/αποτυχημένες, μου έβγαζε αυτόματα κάποια συναισθήματα ήρεμης ευτυχίας, δεν μπορώ να το προσδιορίσω με διαφορετική αλληλουχία λέξεων. Λες και το υποσυνείδητό μου ήξερε που και πότε τραβ


ήχτηκε αυτή η «φωτογραφία» αλλά το μάτι ήταν αδύνατο να δει και να επαναφέρει την στιγμή.

Κοίταξα μέσα στον φάκελο που βρισκόταν η συγκεκριμένη λήψη και βρήκα τα αρνητικά. ‘Ήταν, φυσικά, ένα 36άρι φιλμ και άρχισα να ψάχνω το εν λόγω θολό καρέ. Ήταν το 7ο στην σειρά! Τότε λοιπόν σκέφτηκα να επιστρέψω στα παιχνίδια τύχης και αριθμολαγνείας μπας και από την μια βγει κάποιο εσωτερικό νόημα ή έστω τουλάχιστον να στείλω τραγούδι στον Μπακιρτζή και να ξεμπερδέψω νωρίς νωρίς από αυτή την υποχρέωση για αυτή την βδομάδα. Βγήκα από το σπίτι, πήρα τις συγκοινωνίες, έπιασα κ

έντρο Αθήνας και άρχισα να περπατάω για πολλή ώρα μέχρι να φτάσω στο πρώτο δισκοπωλείο που θα έβρισκα μπροστά μου. Πέρασα την πόρτα του, έπιασα το ξεκίνημα του ραφιού με τους δίσκους, σταμάτησα στον 36ο δίσκο στην σειρά (36άρι φιλμ) και κοίταξα το 7ο τραγούδι (7ο καρέ). Ήταν το “Reports From The Heart” του Winston Tong. Και κάπου εκεί κοίταξα για λίγο στο κενό, καθώς αυτόματα σκέφτηκα πως ό,τι και να σκέφτομαι, όσο και να το αναλύω, όσο

και να προσπαθώ να διακρίνω κάτι μέσα σε μια θολούρα, η καρδιά θα αναφέρει συναισθήματα, είτε καταφέρω να αποτυπώσω σε καθαρή εικόνα την στιγμή είτε αποτύχω.

Έστειλα το τραγούδι στον Μπακιρτζή. Το μήνυμα στο κινητό ότι ο λογαριασμός μου πιστώθηκε με €400 ήταν ξεκάθαρο όπως κάθε άλλη φορά.

©2018 by tumbleweed