Αναζήτηση

Tumbleweed's best 2018

Ενημερώθηκε: 27 Φεβ 2019


Tumbleweed Christmas Tree

Το Tumbleweed αποχαιρετά το 2018 γιορτάζοντας την κατοχύρωση του domain tumbleweed.gr και υποκύπτει στον τελολογικό ψυχαναγκασμό που θέλει τη δισκογραφική σοδειά του απερχόμενου έτους να αποτιμάται σε λίστες κάθε λογής. Για την περίσταση παρουσιάζουμε, χωρίς αξιολογική σειρά, 10 κυκλοφορίες που τράβηξαν την προσοχή μας μέσα στον χρόνο και νομίζουμε ότι θα την κρατήσουν για αρκετό καιρό ακόμα. Πρόθεσή μας ήταν να καταρτίσουμε τη λίστα μας χρησιμοποιώντας ως προϋποθέσεις πρώτον το να μην έχει γίνει κάποια άλλη αναφορά για τα εν λόγω albums στο blog (εύκολο) και δεύτερον να μην περιλαμβάνονται στην ανασκόπηση του σπουδαίου Aquarium Drunkard (όχι και τόσο εύκολο). Με εξαίρεση κάποιες μικρές παρασπονδίες πλησιάσαμε τον στόχο μας.

Τη λίστα μπορείτε να την ακούσετε στο youtube (εδώ).

Yellow Days – What is it All For? + How Can I love you? + The way things changed

Ο George van den Broek από τα προάστια του Surrey στο τέλος του 2018 μας έδωσε τρία κομμάτια ως πρόγευση από το επερχόμενο άλμπουμ του τα οποία είναι τόσο καλά που δεν μπορούμε να μην τα συγκαταλέξουμε στις καλύτερες κυκλοφορίες του έτους. Διατηρώντας ως βασικό άξονα τη λευκή σόουλ, (εξ)ελίσσεται μέσα σε ένα περιβάλλον indie RnB ιδιαίτερης αισθητικής. Παρά τον upbeat ήχο, οι σκοτεινοί στίχοι του μας υπενθυμίζουν ότι ο δεκαεννιάχρονος μουσικός συνεχίζει να εκφράζει με αριστοτεχνικό τρόπο την αλητεία της γενιάς του.


Mildlife – Phase (Research Records)

Αν υπήρχε ένα προχωρημένο αλτέρνατιβ σούπερ μάρκετ στη γειτονιά σίγουρα θα έπαιζε Mildlife. Muzak από ψυχεδελάδες με τζαζ προσέγγιση και ποπ εγγύτητα. Από την άλλη πάλι καλά γιατί αλλιώς θα τη βγάζαμε στα σούπερ μάρκετ.


Alpha Stone – Pop Art Music (Höga Nord Records)

Μετά τo τέλος των Spacemen 3 και των Darkside, ο Pete “Bassman” Brain προχώρησε στη δημιουργία του σχήματος Alpha Stone. Το πρώτο άλμπουμ Pop Art Music βγήκε από την Bomp! Records το 1996. Σε αυτό ο Pete Bassman ανέλαβε τα φωνητικά και την κιθάρα, ο Andy Smith το μπάσο και οι Chris Brightwell και Mark Carolan την κιθάρα και τα ντραμς αντίστοιχα. Αυτό το απολαυστικό experimental space rock έργο επανεκδόθηκε το 2018 από τη σουηδική Höga Nord σε διπλό Lp με μπόνους τρακς.

The Oscillation – Wasted Space (Fuzz Club Records)

Τα δύο εικοσάλεπτα κομμάτια του Lp U.E.F. (Fuzz Club Records) μας προϊδέασαν τον Μάρτιο του 2018 για αυτό που το Wasted Space μας επιβεβαίωσε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους: ο Demian Castellanos θέλει να αναμορφώσει το space/kraut rock μέσα στο πλαίσιο της ηλεκτρονικής μουσικής και με άξονες που ταλαντεύονται μεταξύ έκστασης και σκότους. O ομολογουμένως φιλόδοξος στόχος του επετεύχθη και έτσι το έκτο είναι για εμάς το καλύτερο μέχρι σήμερα άλμπουμ των Oscillation.

Lay Llamas – Thuban (Rocket Recordings)

Σε αυτό το άλμπουμ, το δεύτερο κατά σειρά στην Rocket Recordings, ο ιταλός Nicola Giunta συνδυάζει ισορροπημένα το psych με την αφρο – παγανιστική funk που έκαναν μόδα οι Goat, διατηρώντας μια λιτή krautrock βάση αποφεύγοντας έτσι την έθνικ - polyrhythm υπερβολή. Το αποτέλεσμα είναι ένας πολύ καλός psych pop δίσκος, η προσεχτική παραγωγή του οποίου δημιουργεί ένα απολαυστικό ηχοτοπίο για τον ακροατή. Αξίζει να σημειώσουμε ότι στον δίσκο συμμετέχουν οι Goat, οι Clinic και o Mark Stewart.

Cobra Man – Toxic Planet (Goner Records)

Είναι, νομίζουμε, αδύνατο να κατηγοριοποιήσεις τους Cobra Man κάτω από μια δόκιμη μουσική ταμπέλα, από αυτές που τόσο αρέσουν στους μουσικογραφιάδες. Ο Andy και η Sarah φόρμαραν το synth punk ντουέτο τους για να επενδύσουν με μουσική τα video που μαγνητοσκοπούν οι skater φίλοι τους, στην πορεία ωστόσο κατάφεραν να ηχογραφήσουν δύο Lps. Το Toxic Planet, η sophomore προσπάθειά τους, που διόλου τυχαία κυκλοφορεί από την Goner Records του Eric Oblivian, ξεχειλίζει από αυτοπεποίθηση και ευδαιμονία. Οι Cobra Man μας θυμίζουν ότι, άσχετα από το αν χρησιμοποιείς κιθάρες ή σύνθια, punk παίζεις πρωτίστως για τον εαυτό σου και τους φίλους σου.

Calvin Johnson – A Wonderful Beast (K Records)

Εννέα ολόκληρα χρονιά μετά την τελευταία του κυκλοφορία, ο διαβόητος punk βαρύτονος επιστρέφει από τις αχαρτογράφητες περιοχές του diy rock πλανήτη, στον οποίο μόνιμα κατοικεί, σε πιο προσιτά γεωγραφικά μήκη και πλάτη. Για την παραγωγή του A Wonderful Beast επιλέγει, αν όχι παράταιρα τότε μάλλον απροσδόκητα, να συνεργαστεί με το ζεύγος των Patrick Carney (Black Keys) και Michelle Branch. Το album περιλαμβάνει όλα όσα περιμένετε από τον μπροστάρη των Beat Happening και ακόμα περισσότερα: αλλοπρόσαλλους ρυθμούς, ονειρεμένες μελωδίες, αντισυμβατικές κλίμακες καθώς και στίχους και αποστασιοποιημένες ερμηνείες που κάνουν τον Stephen Malkmus να μοιάζει με βαρετό λογιστή. Με το τελευταίο πόνημά του ο Calvin μας διδάσκει την αξία του να γερνάς με χάρη και καταφέρνει να απαλύνει κάπως τη θλίψη μας για τον χαμό του Mark E. Smith.


Primo! – Amici (Upset! The Rhythm)

Οι Primo! δεν είναι μια ακόμα χαριτωμένη dolewave μπάντα. Το all female τρίο από τη Μελβούρνη ακονίζει τις indie pop ευαισθησίες του στο αμόνι των Bikini Kill και κουρδίζει ανορθόδοξα τις κιθάρες του σύμφωνα με τις διδαχές των Sonic Youth. Κερδίζουν στο νήμα τους ομόσταβλους Terry, με τους οποίους μοιράζονται κοινά μέλη, χάρη στην πηγαία φεμινιστική ρητορική τους και στην ευρυγώνια προσέγγισή τους στην ανεξάρτητη pop μουσική: στα 23 λεπτά του ντεμπούτου τους, Amici, καλύπτουν αβίαστα τη διαδρομή από τους Suicide στους Young Marble Giants.

Lavender Flu - Mow The Glass (In The Red Records)

Ο Chris Gunn μετά την τελευταία κυκλοφορία των Hunches και αφού έσταξε λίγο από το δηλητήριό του στο βίαιο garage punk των Hospitals θέλησε να παίξει μουσικές σαν αυτές του Townes Van Zandt και του John Fahey. Οι Lavender Flu δεν θυμίζουν φυσικά τους παραπάνω σπουδαίους τραγουδοποιούς αλλά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πίσω από τα κακόφωνα garage pop ακόρντα της δεύτερης κυκλοφορίας τους κρύβονται οι πιο εστιασμένες συνθέσεις που έχουν ξεπηδήσει από το μυαλό του ιδιόρρυθμου μουσικού από το Portland. Το Mow The Glass είναι ένα διαμάντι γεμάτο ατέλειες, από αυτά που το tumbleweed λατρεύει.

Kurt Vile – Bottle it In (Matador)

Στο Bottle it In ο Kurt Vile αξιοποιεί στο έπακρο τα καλύτερα χαρακτηριστικά του. Ενώ φαινομενικά τίποτα δεν έχει αλλάξει - και εδώ πρωτοστατούν οι ιδιόρρυθμα δομημένες γλυκόπικρες συνθέσεις του σε συνδυασμό με τους στίχους του σοφού loser - ο laid back(wards) ήχος της κιθάρας του (το Bassackwards συνιστά το πλέον αντιπροσωπευτικό κομμάτι) ενισχύεται απαλά από έναν ιδιαίτερο ηλεκτρικό θόρυβο και εξελίσσεται από το folk-y στυλ σε κάτι πιο περίεργο και άρα πιο ενδιαφέρον. Ίσως η επιρροή της Kim Gordon να μην εξαντλήθηκε στη συμμετοχή της στο Mutinies. Σε κάθε περίπτωση, αυτή η βρωμιά του πάει πολύ.



©2018 by tumbleweed